ဆရာကေတာ္ ကၽြန္မကို ေခၚသလား
အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး မိန္းမႀကီးက
ေမးတယ္
သူ႔ထက္ပိုၿပီး အသက္ႀကီးတဲ့
အဘြားၾကီးက ေျဖတယ္
“ေအး” တဲ့
ဆရာကေတာ္ဆိုတဲ့ အဘြားႀကီးက
သူ႔ေရွ႕က ထမင္းရည္ပန္းကန္ကို
လက္ညိဳးထိုးၿပီး
“ဆားနည္းနည္းထပ္ထည့္” လို႔ေျပာတယ္
ဆရာကေတာ္အတြက္
အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး မိန္းမႀကီးက
ဆားပြင့္နဲနဲယူလာၿပီး
ပန္ကန္ထဲထည့္တယ္။
ဆရာကေတာ္က ထမင္းရည္ပန္းကန္ကို
ဇြန္းနဲ႔ေမႊၿပီး
တစ္ဇြန္းခပ္ေသာက္တယ္
ပူေႏြးၿပီး ေစးပ်စ္ေနတဲ့
ထမင္းရည္ပါ
ဆရာကေတာ္ၾကိဳက္တဲ့ ဆန္သစ္ထမင္းရည္ပါ
အသက္ၾကီးၾကီးမိန္းမၾကီးက
သူ႔ဆရာကေတာ္ ထမိင္းရည္ေသာက္ေနတာကို
ၾကည့္ၿပီး
ေက်နပ္ေနတယ္
သူက နဂိုတုန္းကေတာ့ အေစခံပါ
အခုေတာ့ သူက ဆရာကေတာ္အနားမွာ
မိသားစုတစ္ေယာက္လို ျဖစ္ေနၿပီေလ
ဆရာကေတာ္က အသက္ၾကီးေပမယ့္
အသန္႔အျပန္႔ၾကိဳက္တယ္
ပန္ကန္ခြက္ေယာက္ေတြ ေၿပာင္စင္ေနမွ
အ၀တ္ေတြ ျဖဴစင္ေနမွ
ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ အမႈိက္ေတြ
ကင္းစင္ေနမွ
ၿပီးေတာ့
ေသာက္ေရအိုးထဲမွာ ေရအျမဲရွိေနမွေပါ့။
သူငယ္ငယ္ ဆရာကေတာ္တို႔
အိမ္ကို
စေရာက္ကတည္းက အခုထိ အဲဒီလိုပဲ
သူရြာကေန ဆရာကေတာ္တို႔အိမ္
စေရာက္တုန္းက
တစ္ခါတစ္ေလ ရြာကိုျပန္ခ်င္ေပမဲ့
ေနာက္ေတာ့ ဒီမွာေပ်ာ္သြားတယ္
အဲဒီအေၾကာင္းေတြက ခုေတာ့
ေမ့ေတ့ေတ့
ျဖစ္ေနပါၿပီ။
ဒါေပမဲ့ ဆရာကေတာ္ကေမးရင္
ျပန္ေျပာႏိုင္ေအာင္ သူတစ္ခါတစ္ခါ
ျပန္စဥ္းစားမိတယ္
“ညည္း ဒီစေရာက္စတုန္းက
ညည္းေၾကာင္း
ငါ့ေၾကြကရားက်ကြဲတာ မွတ္မိသလား”
ဒီလိုေမးရင္ သူက ခ်က္ခ်င္းပဲ
ျပန္ေျဖရတယ္
“မွတ္မိတယ္ ဆရာကေတာ္
ေရေႏြးအပူၾကီးနဲ႔ သြားကိုင္မိလို႔
ေယာင္ၿပီးလႊတ္ခ်လိုက္ေတာ့
က်ကြဲသြားတာေလ” လို႔
“ညည္းေတာ္ေတာ္ အသံုးမက်တာ”
ဆရာကေတာ္က လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္
၅၀ ေလာက္ကို
လွမ္းၿပီး ေငါက္လိုက္တာ
သူကလည္း အဲဒီလို အေငါက္ခံလိုက္ရေတာ့
ျပန္ငယ္သြားသလိုပဲ။
ဆရာကေတာ္ကလည္း
ေၾကြကရားက်ကြဲတာကို တစ္ႏွစ္
၃ ခါေလာက္
ျပန္ျပန္ေမးၿပီး ေငါက္တတ္တယ္
“ညည္းေတာ္ေတာ္ အသံုးမက်တာ”
သူကဘယ္ေတာ့မွ ဆရာကေတာ္ကို
စိတ္မဆိုးဘူး
အခု ဆရာကေတာ္အတြက္
ပဲဟင္းခ်က္ေနတယ္
ဆရာကေတာ္မွာ သြားေတြ မရွိေတာ့ဘူး
ဒီေတာ့ ပဲဟင္းကို ေပ်ာ့ေပ်ာ့အိအိကေလးနဲ႔
အရည္ေသာက္ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ ခ်က္ရတယ္
အရည္ေသာက္ ခပ္ပ်စ္ပ်စ္ ခ်က္ရတယ္
ဆရာကေတာ္က ပဲဟင္းၾကိဳက္တယ္။
တစ္ခါတစ္ေလ
ဆရာကေတာ္က ေစ်းဖိုးနည္းနည္းပိုေပးရင္
ငါးကေလး ဘာေလး၀ယ္ၿပီးခ်က္တယ္
ငါးရံ႕အသားကိုျပဳတ္ အရိုးႏႊာၿပီးမွ
အသားခ်ည္း ခ်က္တာပါ
ဒါမွ ဆရာကေတာ္ စားႏိုင္မွာေလ။
ထမင္းကို ေပ်ာ့ေပ်ာ့အိအိခ်က္တယ္
ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို ေပ်ာ့အိေနေအာင္
ခ်က္တာပါ
ဆရာကေတာ္က ထမင္းေပ်ာ့ေပ်ာ့ကို
သြားဖံုးေတြနဲ႔ ႀကိတ္ႀကိတ္ၿပီး
မ်ိဳခ်တယ္
ဆရာကေတာ္က အသန္႔အျပန္႕ၾကိဳက္တယ္
ဆရာကေတာ္ ေရခိ်ဳးၿပီးရင္လူးဖို႔
ကရမက္နဲ႔ ေတာင္နံကတိုးကို
ကရမက္နဲ႔ ေတာင္နံကတိုးကို
သူက ေက်ာက္ပ်ဥ္မွာ တရွဲရွဲေသြးေပးတယ္
သူ ဒီအိမ္ၾကီးကို ေရာက္စကတည္းက
ကရမက္နဲ႔ ေတာင္နံကတိုးကို
ေသြးေပးခဲ့တာ
သူကေတာ့ သီးေခါက္ပဲ ေသြးလိမ္းတယ္
ကိစၥမရွိဘူး
ဆရာကေတာ္ဆီက ကရမက္နဲ႔ ေတာင္နံကတိုးနံ႕
သင္းသင္းကေလးက အိမ္ၾကီးထဲမွာ
ပ်ံ႕ေနတာပဲေလ
ေႏြအခါဆို
ဆရာကေတာ္က ပိတ္ပါးအက်ီျဖဴျဖဴကို
၀တ္ေလ့ရွိတယ္
ဒါကိုသူက ျဖဴေနေအာင္ ေလွ်ာ္ဖြတ္ေပးရတယ္
ပိတ္ပါးအက်ီျဖဴျဖဴမွာ
တခ်ိဳ႕ေနရာေလးေတြမွာ ရိပီးစားေနၿပီ
ဒါေပမဲ့ ဆရာကေတာ္က
ဒါကိုပဲ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး
၀တ္ပါတယ္
ဆရာကေတာ္ရဲ႕ ထဘီယာ ခ်ည္သားပါ
ခ်ည္းသားမို႔ ၀တ္ရတာ ေအးေနတာေပါ့
ေန႔လယ္ခင္းဆို
ျပတင္းေပါက္အနားက
ကုလားထိုင္မွာ ထိုင္ေနတဲ့
ဆရာကေတာ္ကို ျမင္ရတယ္
ဆရာကေတာ္မ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးေဖြးလို႔
ဆံပင္ေတြက ျဖဴလို႔
နားေပါက္ေဟာင္းေလာင္းကိုေတာင္
ျမင္ရတယ္
ဟိုးတုန္းကေတာ့
ငါ့ကို ဆံပင္ျဖဴ ႏႈတ္ေပးစမ္းလို႔
ဆရာကေတာ္က ခိုင္းေလးရွိတယ္
အခုေတာ့ အဲဒီလို မခိုင္းေတာ့တာ
ႏွစ္ေတြၾကာၿပီ
ဆရာကေတာ့ေခါင္းမွာ ဆံပင္ျဖဴေတြက
အမ်ားၾကီး ျဖစ္ေနၿပီေလ
ဆရာကေတာ္နဲ႔သူ
အဘြားၾကီး နဲ႔ မိန္းမၾကီး၊
ႏွစ္ေယာက္
အဲဒီအိမ္ၾကီးထဲမွာ
တိတ္ဆိတ္တဲ့ ဒီအိမ္ၾကီးထဲမွာ
ေန႔လယ္ခင္းဆို
ဆရာကေတာ္က ေရဒီယိုကိုဖြင့္ၿပီး
နားေထာင္ေလ့ရွိတယ္
ဓာတ္ခဲအားကုန္ေနလို႔
ေရဒီယိုက ဖြင့္လို႔မရဘူးဆိုရင္
သတင္းစာအေဟာင္းေတြကို ယူၿပီးဖတ္တယ္
သတင္းစာဖတ္ရင္းက
“ဟဲ့ ျပကၡဒိန္ၾကည့္စမ္း
ဒီေန႔ ဘယ္ႏွရက္ေန႔လဲ” လို႔
ဆရာကေတာ္က ေမးတတ္တယ္
“ဥပုသ္ေန႔က်ရင္ ညည္းလည္း
ဥပုသ္ေစာင့္
ၾကားလား
ညမိုးခ်ဳပ္မွ ဗိုက္ဆာရင္လည္း
မုန္႔ေလးဘာေလး ယူစားေပါ့ေအ”
လို႔လည္း ေျပာတတ္တယ္
သူငယ္ငယ္တုန္းက
အဖိတ္ေန႔ေရာက္တိုင္း အဲလိုေျပာတာ
ၾကံဳခဲ့ဖူးတာပါ
ေၾကာင္အိမ္ေပၚက ဖန္ပုလင္းၾကီးထဲမွာ
ဘီစကစ္မုန္႔ေျခာက္ေတြ ရွိတယ္ေလ
သူရြာက ဒီကိုေရာက္စက
ဒီဘီစကစ္မုန္႔ေတြကို သိပ္ၾကိဳက္ခဲ့တာ
အခုေတာ့ ဟိုတုန္းကလို မက္မက္စက္စက္
မရွိေတာ့ပါဘူး
အဲဒီ ဘီစကစ္မုန္႔ေတြကို
၀ါးစားဖို႔
သြား ၃၊ ၄ ေခ်ာင္း သူ႔မွာရွိေသးေပမယ့္
ဆရာကေတာ္မွာ သြားမရွိေတာ့ဘူးေလ
သူက ဆရာကေတာ္အတြက္
ဘီစကစ္ေတြကို ဖန္ခြက္ထဲမွာ
ေရေႏြးပူပူနဲ႔ စိမ္ေပးရတယ္
ဘီစကစ္ေတြ ေရေႏြးပူပူထဲမွာ
ႏူးပြလာေတာ့မွ
ဆရာကေတာ္က ဇြန္းကေလးနဲ႔ခပ္ၿပီး
တၿမံဳ႕ၿမံဳ႕၀ါးစားတာေလ။
အိမ္ၾကီးထဲမွာ သူလုပ္စရာအလုပ္
သိပ္အမ်ားၾကီး မရွိဘူး
နံရံမွာ ခ်ိတ္ထားတဲ့ ဆရာၾကီးနဲ႔
ဆရာကေတာ္ပံုကို
မနက္ မနက္ ၾကက္ေမႊးနဲ႔
ေၿပာင္စင္သန္႔ရွင္းေအာင္
လုပ္ေပးရတာ
ဆရာကေတာ္ ညက သြားထားတဲ့
ဆီးအိုးကို
သြန္ေပးရတာ
ဆရာကေတာ္ မ်က္ႏွာသစ္ဖို႔
ေရတစ္ဖလား ခပ္ေပးရတာ (ေႏြဆိုရင္
ညသိပ္ေရေအးပဲ)
ေဆာင္းတြင္းဆိုရင္ ေရကေအးေနေတာ့
ေရေႏြးနဲ႔ စပ္ေပးရတယ္ေလ
ၿပီးရင္ ထမင္းရည္ပူပူကို
ဆရာကေတာ္ေသာက္ဖို႔
ထည့္ေပးရတာပဲ။
သူက ဆရာကေတာ္အနားမွာ ေနရတာကို
ေက်နပ္တယ္
သူ႔ကိုယ္သူ အေစခံလုိ႔ မထင္ေတာ့ဘဲ
ဆရာကေတာ္ရဲ႕ ေသြးသားရင္းတစ္ေယာက္လုိ
ခံစားရတယ္ေလ
ဆရာၾကီး မရွိေတာ့တဲ့ေနာက္
ဆရာကေတာ္က
“ငါ ညည္းတို႔ရြာတစ္ေခါက္ေလာက္
လိုက္ခ်င္တယ္” ေျပာလို႔
အတူသြားၾကတယ္
အတူသြားၾကတယ္
ရြာမွာ သံုးေလးရက္ေနၿပီး
ဒီအိမ္ၾကီးကိုပဲ ျပန္လာခဲ့ၾကတာ
အဲဒီေနာက္ ဆရာကေတာ္ေရာ
သူေရာ
ရြာကို ေနာက္ထပ္ မေရာက္ၾကေတာ့ဘူး။
ဆရာကေတာ္က “ငါဖတ္ၿပမယ္
ညည္းေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္”
ဆိုၿပီး
တစ္ခါ တစ္ခါ စာဖတ္ၿပတယ္
ဓမၼပဒတဲ့
သူက စာမတတ္လို႔
ဆရာကေတာ္က ဖတ္ၿပတာေလ
အဲဒီအခ်ိန္ေတြဟာ သူေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရတဲ့
အခ်ိန္ေတြပါပဲ
ဆရာကေတာ္ဟာ သူ႔ကို အျမဲေစာင့္ေရွာက္ေနတယ္လို႔
ခံစားရတယ္
ခံစားရတယ္
သူကလည္း ဆရာကေတာ္ရဲ႕
၀တ္ၾကီး၀တ္ငယ္ကို ျပဳစုေပးေနျမဲေပါ့။
သူေရာ ဆရာကေတာ္ေရာ ႏွစ္ေယာက္စလံုး
ေနထိုင္မေကာင္းရင္
တစ္ေယာက္ေယာက္ အိမ္ကို
ေရာက္လာတတ္တယ္
ဆရာကေတာ္ရဲ႕ တူမကေလး တစ္ေယာက္က
အဲဒီလို ေရာက္ေရာက္လာတာပါ
“အဘြားကို သတိရလို႔” တဲ့
အဲဒီလိုေျပာၿပီး တစ္ရက္ႏွစ္ရက္ေန
ျပန္သြားတာပဲ။
ဒီေန႔ သူနည္းနည္း ေနမေကာင္းခ်င္ဘူး
ဆရာကေတာ္လည္း သရိုးသရီနဲ႕
ႏွစ္ေယာက္စလံုး ဖ်ားခ်င္ေနၾကတယ္
အိမ္ၾကီးထဲမွာ အခိုးပြင္းေဆးတစ္ထုတ္ရွိတယ္
သူက ေရေႏြးပူပူနဲ႔ အခိုးပြင့္ေဆးကို
ေဖ်ာ္တယ္
ၿပီးေတာ့ ဆရာကေတာ္ကို တိုက္တယ္
ဆရာကေတာ္က ျပတင္းေပါက္နားမွာထိုင္လ်က္
အဲဒီ အခိုးပြင့္ေဆးကို
ေသာက္တယ္ေလ
အဲဒီေန႔က ဆရာကေတာ္ညစာမစားဘူး
ဆရာကေတာ္ မစားေတာ့ သူလည္း
မစားျဖစ္ေတာ့ဘူး
အဲဒီေန႔က ဆရာကေတာ္ အေစာၾကီး
အိပ္ရာ၀င္တယ္
သူက ဆရာကေတာ္ အိပ္ယာေဘးမွာ
ေတာ္ေတာ္ၾကာတဲ့အထိ ထိုင္ၿပီးေစာင့္ေနတယ္
ေမွာင္လာေတာ့ သူ႔အတြက္
ျပင္ထားတဲ့ေနရာမွာ
လဲေလ်ာင္းလိုက္တယ္
အိမ္ၾကီးက တိတ္ဆိတ္လို႔
အိမ္ၾကီးရဲ႕ အျပင္ဘက္မွာ
အေမွာင္ထုၾကီး
က်ေရာက္လို႔။ ။
ေနမ်ိဳး
(အခု ဒီကဗ်ာကိုေရးၿပီးေတာ့
စဥ္းစားမိတာရွိတယ္။ ဒီကဗ်ာနဲ႔ေတာ့ မဆိုင္ဘူးလို႔ ေျပာခ်င္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဒီကဗ်ာေရးစဥ္က
ေျပာခ်င္တဲ့ အခ်က္ထဲမွာလည္း မပါ၀င္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီကဗ်ာကို ေရးၿပီးေတာ့ ဒီလို စဥ္းစားမိတယ္။
အဲဒါက ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ ဖတ္လိုက္ရတဲ့ သတင္းတစ္ပုဒ္ပါ။ တိုက္ခန္းတစ္ခုမွာေနတဲ့ လူအိုၾကီးတစ္ေယာက္
ရက္အေတာ္ၾကာၾကာ တိတ္ဆိတ္ေနၿပီး သူေနတဲ့ အခန္းက အပုပ္နံ႔ရလာလို႔ အနီးပတ္၀န္းက်င္က အခန္းတံခါးကို
ဖြင့္ၾကည့္တဲ့အခါ ပုပ္ပြေနတဲ့ သူ႔အေလာင္းကို ေတြ႔ရသတဲ့။ ပင္စင္စား လူအိုၾကီးတစ္ေယာက္
ဘယ္ေန႔က ဘယ္လို ေ၀ဒနာေတြခံစားရၿပီး ဘယ္အခ်ိန္မွာ ေသဆံုးကြယ္လြန္ခဲ့သလဲဆိုတာ မသိလိုက္ၾကဘူး။
ဒီလို သတင္းေတြ ဖတ္ရေတာ့ တုန္လႈပ္မိတယ္။ မယံုၾကည္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဒီလိုျဖစ္ခဲ့တယ္။
အခု ဒီကဗ်ာက လူအိုၾကီးေတြ တစ္ဦးကို တစ္ဦး အမွီသဟဲျပဳ ေနထိုင္ၾကပံုကို ေရးခဲ့တာ)
